Z niektórych zdjęć bije niezwykła łagodność, choć przedstawiają obrazy, przedmioty i sytuacje z codziennego życia. Sprawy, których zwykle nie zauważamy. Sztuka tworzenia takich fotografii jest nierozerwalnie związana ze sposobem postrzegania świata, z umiejętnością wychwytywania i uwieczniania pierwiastków ciszy i spokoju, niezależnie od panującego wokół chaosu i nieprzewidzianych okoliczności.

W pogoni za stylem" to e-book poświęcony kwestiom świadomego wyboru sprzętu i jego ustawień w zależności od efektu estetycznego, który chcemy osiągnąć. Pomaga on w szukaniu odpowiedzi na pytanie dręczące wielu z nas: "Dlaczego moje zdjęcia nie wyglądają tak dobrze?".

"Czerń i biel to dwa podstawowe kolory w fotografii. Dla mnie symbolizują one odwieczne rozdarcie człowieka pomiędzy nadzieją i rozpaczą" - Robert Frank, amerykański fotografik dokumentalista i autor filmów eksperymentalnych.

Przewodnik po Birmie wydany przez Lonely Planet poświęca wiele stron zagadnieniu: „jechać do Birmy, czy nie?” i podaje szczegółowe wyliczenia, ile pieniędzy zarabia junta na każdym turyście. A zarabia oczywiście na: hotelach, za które trzeba płacić w dolarach; transporcie, za który płacimy khatami (lokalna waluta), lecz kilkakrotnie więcej niż miejscowi; no i opłatach za zwiedzanie, za które płacimy w zależności od humoru urzędnika albo w dolarach, albo w khatach. Skoro płacimy to znaczy, że dofinansowujemy juntę.

Niemal zawsze powszechne pojmowanie fotografii wiązało się z przekonaniem o tym, że jest ona wiernym odzwierciedleniem rzeczywistości. W końcu nie dość, że świat wygląda na zdjęciach znacznie bardziej realistycznie niż na obrazach, to jeszcze fotografie były efektem działania procesów chemiczno-fizycznych, czyli po prostu musiała mówić prawdę.

Prezentujemy wywiad, którego udzieliła nam Małgorzata Pióro - zawodowy fotograf, współpracująca na co dzień w wydawnictwami i redakcjami wielu czasopism, laureatka konkursów fotograficznych oraz autorka wielu wystaw m.in. w ramach Miesiąca Fotografii w Krakowie. Jest również wykładowcą fotografii w Wyższej Szkole Zarządzania i Bankowości, a także prowadzi warsztaty fotograficzne w ramach organizacji Polish Professionals w Londynie. Małgorzata Pióro poprowadzi wykład "Sztuka patrzenia" podczas fotograficznych spotkań "Oko w oko".

Przez lata producenci sprzętu do prześwietlania bagażu konsekwentnie podsycali wśród podróżujących fotografów atmosferę strachu i zagrożenia, naklejając na swoich maszynach znaczki z przekreślonym aparatem fotograficznym. Potem, w obliczu rosnącego zagrożenia terroryzmem, służby graniczne odrzuciły troskę o wakacyjne fotki podróżnych, na tych samych maszynach naklejono nalepki: "Bezpieczne dla filmów" (ang. Film Safe) - i nakazano prześwietlanie wszystkiego, co pasażer wnosi na pokład samolotu.

Niektórzy uważają, że spokojne osoby nie mają w sobie emocji, intensywnych uczuć ani mocnego przekazu. Nic bardziej mylnego – są przepełnione innymi emocjami niż ludzie pełni werwy – często bardziej szlachetnymi, delikatnymi i subtelnymi. Podobną analogię możemy zauważyć w fotografii. Zdjęcia ze zgaszonymi kolorami mogą wydawać się nudne, ale mają imponujący ładunek emocji. Jak go odkryć i świadomie stosować?

Fotografia czarno-biała przyciąga wzrok. Chociaż jeszcze niedawno brak koloru nie był żadnym wyznacznikiem jakości, to dziś monochromatyczna fotografia kojarzy się ze stylem i elegancją. Jednak sama konwersja do monochromii nie czyni z każdej fotografii dzieła sztuki. Co więcej, nieumiejętna konwersja powoduje więcej strat niż zysków.

Zdjęcia typu Panorama zawsze przyciągają wzrok. Za ich pomocą możemy przedstawić duże przestrzenie, piękne krajobrazy, których nie dało by się ukazać tak pięknych za pomocą jednego zdjęcia. Kiedy początkujący foto amatorzy oglądają tego typu zdjęcia, zastanawiają się jak one powstają, jaka jest technika fotografowania aby osiągnąć takie efekty. W tym poradniku postaramy się wyjaśnić w sposób w miarę przystępny w jaki sposób tworzyć panoramy.

Nikt rozsądny nie zaprzeczy, że kompozycja wraz z ekspozycją to dwa kluczowe elementy fotografii. Od prawidłowego doboru rodzaju i treści kadru oraz rozmieszczenia znajdujących się w nim elementów zależy właściwie wszystko – treść zdjęcia, sposób oddziaływania na widza, estetyka itd. Mówiąc wprost: wszystko to, co sprawia, że uważamy fotografię za udaną, bądź nie. W celu uzyskania udanej kompozycji opracowano szereg reguł, których poznanie i opanowanie jest (a przynajmniej powinno być) priorytetem dla każdego fotografa. Kiedy jednak opanuje się już te zasady, z reguły przychodzi czas na ich łamanie. I o tym właśnie jest nasz poradnik.

Na samym początku, w olbrzymim skrócie, przypomnimy podstawowe parametry obiektywów. Każdy obiektyw nosi oznaczenie w rodzaju np. Nikkor 85mm f/1.4. Najbardziej interesujące są oczywiście informacje zawarte po nazwie producenta. W tym przypadku pierwsza liczba oznacza ogniskową urządzenia (im ta liczba jest większa, tym większe "przybliżenie" – mówiąc potocznie – uzyskujemy. Liczba mniejsza pozwala na objęcie w kadrze większego wycinka rzeczywistości). Tuż za nią znajdujemy oznaczenie maksymalnego otworu względnego. Jest to parametr, który określa światłosiłę konkretnego modelu. W tym przypadku oznaczenie wskazuje, że otwór wejściowy obiektywu ma średnicę równą podzieleniu ogniskowej przez 1,4.

Wystarczy nacisnąć spust aparatu we właściwym momencie i gotowe – czy właśnie na tym polega słynny decydujący moment? Aby wykonać zdjęcie rzeczywiście w najlepszym momencie, potrzeba czegoś więcej. Zobaczmy czego – w teorii i praktyce.

Fotografowanie w niskich temperaturach tylko pozornie jest łatwe. W rzeczywistości na fotografa czyha mnóstwo niespodzianek. O tym, jak ich uniknąć, traktuje niniejszy miniporadnik, zapraszamy do lektury!

Każde zdjęcie skomponowane jest z mniejszej lub większej ilości detali, połączonych wzajemnymi relacjami, które składają się na cały obraz. Zdarza się, że na jednym zdjęciu takich elementów jest dużo, albo wręcz za dużo - czasem o jeden, czasem o więcej. Niekiedy jest to jakiś drobiazg, z którego istnienia nie zdawaliśmy sobie sprawy podczas fotografowania, a czasem połowa lub więcej objętości zdjęcia.

Etiopia, to najbardziej inspirujący kraj Czarnego Lądu. Wyjątkowy, nieodgadniony, piękny, zaskakujący. Padam na kolana przed tym jednym z najbiedniejszych krajów świata za każdym razem, kiedy tam jestem (a tych razy było już kilkadziesiąt). To jest mój ulubiony kierunek podróży.

Linie poziome i pionowe charakteryzuje spokój, statyczność, powaga. Podobne cechy można także przypisać większości zdjęć. Jednak oglądanie takiej "nudy" nie sprawia przyjemności. Czasem trzeba zdjęcie ożywić. Jedną z metod jest zastosowanie kompozycji po przekątnej. Jak sama nazwa wskazuje, budując ją staramy się ułożyć główne linie obrazu wzdłuż lub niedaleko przekątnej kadru.

Jak sfotografować detal, nie używając dużego zbliżenia? Czym podkreślić przenikliwe spojrzenie portretowanego bohatera?  Jak usunąć tło bez żmudnego „paćkania” w Photoshopie? I wreszcie – jak ładnie sfotografować rudego kota? Na wszystkie te pytania odpowiedź jest jedna: użyj małej głębi ostrości.

Jest na to wiele sposobów. Wywołanie wrażenia ruchu, spowodowanie, że zdjęcie będzie się charakteryzowało mocną dynamiką, że płaski nieruchomy obraz ożyje nie jest trudne. Jednym z aspektów zjawiska ruchu jest kierunek i tym zajmiemy się w niniejszym odcinku.

Idea strobbingu znana jest fotografom od bardzo dawna, kilka lat temu została spopularyzowana, głównie za sprawą Davida Hobby’ego i jego bloga, w którym początkowo zajął się właśnie strobbingiem, czyli wykorzystaniem małych fleszy, umieszczonych poza aparatem, w różnych rodzajach fotografii. Obecnie blog ma szerszą tematykę, porusza właściwie wszystkie zagadnienia związane ze zdjęciami, jednak nadal głównym tematem pozostają malutkie lampki i ich zastosowania.

Jest Pan autorem wielu nie przeciętnych zdjęć Maroka. Koncentruje się Pan zarówno na ukazaniu codzienności osób noszących hidżab, jak i dziecięcej wrażliwości oraz pięknie pejzaży. Jedno zdjęcie budzi moim zdaniem wyraźne emocje. Chodzi o czarno-białą fotografię płaczącej dziewczynki. Czy mógłby Pan rozwinąć ten wątek?

Zacznijmy od tego, że jest to chłopiec, zdjęcie zostało zrobione w pustynnej wiosce. Miałem szansę podróżować po Maroku, po ślubie na który zaprosiła mnie marokańska para młoda.
A wracając do zdjęcia, to nie jest ono tak dramatyczne jak mogłoby się wydawać, chłopiec płacze ponieważ któreś z rodzeństwa zabrało mu cukierka. Moje refleksje z podróży po tym kraju są  takie, iż pomimo biedy która jest w Maroku wszechobecna jest to kraj szczęśliwych ludzi, którzy potrafią się cieszyć rzeczami małymi, na które my już dawno przestaliśmy zwracać uwagę, a dzieci płaczą tam z tych samych powodów z jakich płaczą w Polsce, gdy coś nie dzieje się tak jakby chciały.

Zanim zrobimy zdjęcie, jedną z pierwszych czynności, jaką wykonujemy, jest nastawienie ostrości. Podejmujemy wówczas decyzję, które elementy zdjęcia będą ostre, mniej ostre, ewentualnie całkowicie nieostre (co da np. efekt rozmycia tła).

Otrzymał Pan I nagrodę Grand Press Photo 2010 za reportaż przyrodniczy przedstawiający śmieci…
Podczas moich lotniczych podróży po Polsce zauważyłem, że różnego rodzaju odpady są bardzo charakterystycznym, odróżniającym się od otoczenia, elementem krajobrazu. Z kronikarskiego obowiązku zacząłem je fotografować. Podczas przeglądania materiału, kiedy zmysł powonienia nie miał już wpływu na odbiór obrazu, przyszła refleksja:

To co otrzymujemy w wyniku pomiaru światła - to jest tylko wskazówka, propozycja układu pomiarowego. Świadomy fotograf może to zaakceptować i wprowadzić w życie lub zinterpretować i wprowadzić niezbędne poprawki.Dlaczego światłomierze się nadal mylą, pomimo postępu technicznego? Odpowiedzi należy szukać w poprzednich dwóch odcinkach. Wyjaśniłem tam zasadę działania światłomierza i z tego wynika, że on sam bez aktywnego udziału fotografa nie zwojuje zbyt wiele, szczególnie w trudniejszych sytuacjach oświetleniowych.

Współczesne aparaty fotograficzne oferują wiele sposobów pomiaru światła. W zależności od modelu będziemy mieli do wyboru od tylko jednego rodzaju pomiaru, do 3-4, i to z możliwościami konfiguracyjnymi przy każdym z nich. Zasadą jest, że aparaty amatorskie w tej materii są konstruowane jak najprościej, aby użytkownik nie musiał się zajmować ustawieniami. Innymi słowy producenci wychodzą z założenia, że posiadacz takiego aparatu chce się skupić na robieniu zdjęć, głównie pamiątkowych, a nie na dobieraniu parametrów ekspozycji, ew. będzie to robił sporadycznie.

Na początku warto wyjaśnić definicję obiektywu szerokokątnego, zwanego potocznie „szerokim szkłem”, obiektywu tele oraz standardowego. O tym, jaki jest nasz obiektyw, decyduje jego ogniskowa. Ludzkie oko widzi, tak się przyjmuje, jak obiektyw o ogniskowej 50 mm. I tę wartość przyjmuje się jako ogniskową standardową, a co za tym idzie obiektyw o takiej ogniskowej nazwiemy standardowym. Gdy obiektyw ma ogniskowa mniejsza niż 50 mm – wtedy jest to szeroki obiektyw, gdy większą – jest to obiektyw tele.

Użycie lampy błyskowej kojarzy się zazwyczaj z całkowitymi ciemnościami. Choć w praktyce tak nie jest, lampy używamy w różnych sytuacjach. Najczęściej stosujemy tę wbudowaną w aparat.Pracując w trybie całkowitej automatyki godzimy się na to, że elektronika aparatu podejmuje za nas wszystkie decyzje, co czasem wiąże się z uruchamianiem lampy w najmniej spodziewanych momentach, lub uzyskiwane efekty są dalekie od oczekiwanych.

Fotografie czarno-białe fascynują widzów ich specyficzną mieszanką sztuki, kultu i nostalgii. Czarny i biały łączą bardzo prostą obróbkę z niezwykłymi, indywidualnymi efektami. Jest to ten rodzaj fotografii, który pozawala fotografowi na pokazanie wszystkich niuansów ekspresji fotograficznej.

Strach przed fotografowaniem ludzi z bliska, kopiowanie prac innych czy kiepski sprzęt – początkujący fotografowie borykają się z wieloma problemami. Przy odrobinie chęci i konkretnych krokach z każdym z nich można sobie poradzić.

Nowoczesne aparaty przedstawiane są przez swoich producentów, jako urządzenia będące w stanie wykonać prawidłowo naświetlone zdjęcie w każdej sytuacji. Jednak automatyka aparatu nie zawsze może zadziałać prawidłowo. Jeżeli zdjęcia okażą się zbyt jasne lub zbyt ciemne, z pomocą może przyjść nam funkcja obecna nawet w najprostszych aparatach fotograficznych - korekta ekspozycji. Nasz poradnik wyjaśni, jak działa to narzędzie i jak należy się nim posługiwać.

Fotografie stały się produktem masowym – każdego dnia w Sieci pojawiają się miliony zdjęć. Czy wiecie jednak, jak wyglądała pierwsza fotografia w historii? Pierwsze kolorowe zdjęcie? Pierwszy portret? Cofnijmy się w czasie, aby zobaczyć pierwsze, przełomowe fotografie w historii.

100 najważniejszych zdjęć świata to cykl artykułów prezentujących najważniejsze zdjęcia w historii fotografii wraz z opisem dotyczącym autora oraz okoliczności powstania tych zdjęć.

Jak robić dobre zdjęcia lustrzanką – to pytanie  zadawał sobie chyba każdy początkujący fotograf, który zamienił swój kompakt na lustrzankę. Oto kilka skutecznych rad na początek fotograficznej przygody, które pomogą ci robić lepsze zdjęcia.

Czym jest proces fotografowania? W czym przejawia się talent artysty? I co wspólnego z tym wszystkim ma matematyka? Przed nami felieton mistrza kompozycji dr. hab. Mariana Schmidta.

Prezentujemy fragmenty książki Inspiracje fotograficzne. Jeśli chodzi o fotografię, to jestem zdeklarowanym wyznawcą filozofii Hannibala Lectera: pierwszą i najważniejszą zasadą jest prostota. Życie samo w sobie okazuje się wystarczająco skomplikowane i zaśmiecone nieistotnymi sprawami; nie powinniśmy więc przeładowywać własnych zdjęć zbyt dużą liczbą informacji.

Kiedy już raz spróbujesz wysilić się tak, żeby ogołocić swoje kompozycje do nagich kości, to bardzo szybko uświadomisz sobie, jak niewiele tak naprawdę potrzeba do stworzenia arcydzieła. Dostrzeżesz też, jak wiele okazji do zaprojektowania minimalistycznych kompozycji masz wokół siebie.

Wszyscy uwielbiamy ciekawe historie. Powieści takie jak "Cannery Row" Johna Steinbecka czy "Żołnierz wielkiej wojny" Marka Helprina mają moc kreowania obrazów w naszej wyobraźni. Żywe, plastyczne obrazy w połączeniu z interesującą historią zapadają w pamięć na zawsze. Rola fotografa jako gawędziarza, opowiadacza historii jest bardzo podobna: zachęcamy oglądającego, by zanurzył się w świat obrazu; by sfotografowana scena stanowiła narrację naszej opowieści. Publikujemy rozdział książki wydawnictwa Helion "Fotografia doskonała. Jak kreować magię cyfrowego obrazu", poświęcony właśnie budowaniu historii przy użyciu zdjęć.

Gdy wpiszemy w Google’a słowo „kompozycja”, wyskakuje wiele haseł i pojęć, często zawiłych i skomplikowanych, które czasem mogą nas oddalić od sukcesywnego planowania zdjęć i harmonijnego zgrania tych wszystkich elementów, które składają się na kompozycję fotografii. Są to linie, równowaga kontrastów i kształtów, osób i ich emocji czy ułożenie konkretnych elementów na zdjęciu. Zamiast starać się schematycznie urozmaicać nasze zdjęcia teoretycznymi radami z Sieci, fotografujmy, patrzmy na wyniki, analizujmy, dyskutujmy o nich z innymi fotografami i wyciągajmy wnioski. Każdy z nas postrzega świat w nieco inny sposób niż pozostali – część z nich stara się to wyrazić, jednak tylko znikomy procent potrafi dobrze przekazać to innym. Nieczęsto udaje się wyszczególnić rzecz, gest czy sytuację, które ukazują daną chwilę tak, jak ona faktycznie wyglądała. To jest właśnie świadome posługiwanie się kompozycją.

Nie zliczę, ile razy podczas selekcji zdjęć czekało mnie srogie rozczarowanie, gdy ta najbardziej wyczekana fotka, ta najważniejsza, okazywała się nieostra. A wydawałoby się, że w czasach technologii cyfrowej wystarczy wycelować i przycisnąć spust migawki. Nic bardziej mylnego. Kanon fotografii mówi jasno: poprawne zdjęcie powinno być ostre. Dlatego też przypominanie sobie o tym na etapie selekcji materiału bywa bardzo bolesne.

Stanley Kubrick – to reżyser, którego nikomu chyba nie trzeba przedstawiać. "2001: Odyseja kosmiczna", "Mechaniczna pomarańcza", "Lśnienie", "Full Metal Jacket" – to filmy, które stanowią dziś kamienie milowe światowej kinematografii i znane są i cenione pod każdą szerokością geograficzną. W marcu minęła jedenasta rocznica śmierci tego wybitnego twórcy – a teraz w Mediolanie można poznać inną twarz Stanleya Kubricka.

Jak zwykle zacznę od pytania: jak i kiedy zaczęła się Twoja przygoda z fotografią i czyje zdjęcia oglądałeś wówczas z przyjemnością?
Czasem, kiedy głębiej zastanawiałem się nad początkami mojej przygody z fotografowaniem, nabierałem pewności, że “fotografowałem” już zanim wziąłem do ręki aparat. W końcu oko to doskonała kamera… Wiesz, przygotowania do studiów, na egzaminach był przecież rysunek, a same tematy układano tak, żeby sprawdzić nie tylko umiejętność zapełniania kartki, ale i znajomość perspektywy, pracę ze światłocieniem, kompozycję, wyobraźnię przestrzenną, itd.. To już trzeba było wstępnie opanować w liceum. Później wszystkie te elementy w czasie studiów rozwijaliśmy. Mnie często było mało i poza wydziałem architektury gdzie studiowałem, często gościłem na wrocławskiej ASP. Zajęcia z rysunku, malarstwa, rzeźby, kompozycji przestrzennej, to wszystko miało znaczenie. Przecież teoria barw jest uniwersalna, a to bardzo, bardzo pomogło później bezboleśnie wejść do fotografii.