Na dobre zdjęcie snowboardowe czy narciarskie składa się mnóstwo czynników. Sukces nie jest uwarunkowany jedynie dobrym kadrowaniem czy technicznymi ustawieniami aparatu. W dużej mierze zależy od ridera, którego ewolucje fotografujemy. Naszym zadaniem - jako fotografa - jest pokazać jak najlepiej wykonywaną przez niego ewolucję - w sposób widowiskowy, oddający trudność triku. I to zarówno w sytuacji kiedy mamy do czynienia z profesjonalistą wykonującym skomplikowane ewolucje, jak i z kolegą-amatorem, który chce mieć pamiątkowe zdjęcie z zimowego wyjazdu.

Cóż to wogóle jest panoramowanie ? Otóż w tej technice chcemy uzyskać efekt rozmytego tła, przy ostrym obiekcie głównym, bez użycia jakiejkolwiek obróbki. Prowadzi to do "zdynamizowania" sceny, ma się wrażenie, że obiekt rzeczywiście jest w ruchu. Nie jest to prosta sprawa, więc postaramy się to mniej więcej wytłumaczyć.

Na poczatek dwie podstawowe zasady:
1. Lepiej niedoswietlic fotke i ja potem poprawic niz ja przeswietlic czy uzyc zbyt dlugiego czasu i zrobic zdjecie poruszone, z ktorym nie da sie juz zrobic nic...
2. Nie bojmy sie poprawiac fotek w programach graficznych. Robia to wszyscy profesjonalisci wiec dlaczego my mamy tego unikac. Poza tym dobry program do obrobki grafiki pozwala nam nieco nadrobic niedoskonalosci techniczne sprzetu.

Zapewne każdy adept fotografii przeżył już nie jedno rozczarowanie zaraz po zgraniu swoich fotografii na twardy dysk komputera. Jedną z częstszych przyczyn tych przykrych niespodzianek jest nieostrość utrwalonego obrazu. W niniejszym artykule postaram się omówić bardzo obszerny temat właściwego i zarazem ciekawego uwieczniania ruchu w fotografii.

Co w pana życiu było pierwsze: sport czy fotografia?
Adam Nurkiewicz: Sport, rzecz jasna. Czasem słyszę życiorysy fotografów jak to swój pierwszy aparat dostali na piąte urodziny, potem pierwsze zdjęcie etc. Ja swój pierwszy aparat zepsułem, natomiast sport uprawiałem od dziecka. Grałem w piłkę nożną, tenisa, jeździłem na łyżwach, na rowerze, biegałem, pływałem. Założyłem nawet wraz z przyjaciółmi stowarzyszenie sportowe: Klub Reszta Świata. Rejestracja w sądzie, Walne Zebrania, wybory do Zarządu – to była fajna przygoda dla nastolatków. Do fotografii sportowej trafiłem zatem przez sport, nie przez samą fotografię.

Leszek Fidusiewicz, były lekkoatleta, a przede wszystkim jeden z najlepszych fotografów sportu, w rozmowie ze Sztuką.pl opowiada o specyfice fotografii sportu, fotograficznej etyce i na czym polegała rewolucja w szkole fotoreportażu czasów PRL-u.

"Jeśli twoje zdjęcia nie są dostatecznie dobre, oznacza to, że nie byłeś dostatecznie blisko" - tak brzmi motto Roberta Capy, jednego z najsłynniejszych na świecie fotografów wojennych. Jego słowa wręcz idealnie oddają specyfikę pracy fotoreportera, który nierzadko naraża swoje zdrowie lub życie aby wykonać doskonałe zdjęcie, które obiegnie cały świat. Nie trzeba jednak jechać na wojnę, by móc spełnić się w fotoreportażu z pola walki. Odbywające się przez cały rok wydarzenia sportowe, także są źródłem nieskrywanych emocji i pozwalają wyzwolić równie duże pokłady adrenaliny u fotografującego.

W poniższym artykule przedstawię parę pomocnych przy fotografowaniu sportu wskazówek. Wiele osób uważa ten rodzaj fotografii za bardzo prosty i łatwy w zrealizowaniu. Jednak nie wystarczy zamrozić w ruchu zawodnika czy samochodu. Oprócz znajomości ustawień aparatu niesamowicie przydatne okazuje się poznanie zasad obowiązujących w danej dyscyplinie sportowej.

Czy można wykonać ostre zdjęcie poruszając aparatem? Ależ tak, jest to jedna z podstawowych technik fotograficznych, stosowana przy fotografowaniu szybko przemieszczających się obiektów. Odpowiednie jej wykorzystanie pozwala uzyskać bardzo efektowne ujęcia.

W poniższym artykule postaram się podzielić swoimi spostrzeżeniami na temat fotografowania sportu. Oczywiście trzeba pamiętać, że sport można pokazać na wiele sposobów, a zdjęcia reporterskie są jedynie jednym z nich.
Od czego trzeba zacząć? Z doświadczenia wiem, że niezbędne jest zapoznanie się - chociaż pobieżne - z zasadami i przepisami danej dyscypliny. Podstawowa znajomość tematu pozwoli dobrać miejsca, z których można robić bardziej atrakcyjne zdjęcia, jak również do przewidzenia różnych możliwych sytuacji jakie zastaniemy na zawodach, a które mogą nam uatrakcyjnić zdjęcia.

Fotografujesz dużo w ekstremalnych warunkach - w wysokich górach, na pustyni, w śniegu. Gdzie jest najtrudniej dla fotografa?

Fotografowanie sportu powszechnie kojarzy się z koniecznością taszczenia ze sobą ogromnych długo- i stałoogniskowych obiektywów, które wcześniej trzeba jeszcze za kosmiczne pieniądze kupić. Planując artykuł chciałem się z tą tezą rozprawić, ale przyznam że nie do końca mi się udało. Powodem była między innymi rozmowa z Adamem Nurkiewiczem, zawodowcem w tej branży (fotografem sportowym, założycielem agencji Mediasport). Przy każdej mojej sugestii typu, że zamiast "trzysetki" F2.8 fotoamator mógłby użyć zooma 70-300 mm F4-5.6 albo 70-200 mm F2.8 z konwerterem 1.4 x, Adam mimowolnie krzywił się i wracał do zalet jasnych "stałek". W sumie trudno się dziwić, gdyż to one niemal zawsze zapewniają wysoką jakość obrazu już od otwartej przysłony, a ich wyższa (przeważnie) od zoomów jasność ułatwia pracę autofokusowi i pozwala na użycie krótszych czasów naświetlania - rzeczy przy zdjęciach sportu bardzo istotne. Poza wysoką ceną długich jasnych teleobiektywów, problemem dla amatorów jest przyzwyczajenie do zoomów, które dzięki zmiennemu kątowi widzenia pozwalają elastycznie dopasować się do sytuacji zdjęciowej.

Wyobraźmy sobie koszykarza w locie, oderwanego od parkietu z piłka w ręku w chwili gdy oddaje rzut do kosza, albo rozpędzony samochód rajdowy, który odrywa się od drogi potem opada i znika w tumanach kurzu. Teraz wyobraźmy sobie, że zarejestrowaliśmy te fantastyczne momenty naszym aparatem.

Rajdy samochodowe, jak większość sportów, to bardzo ciekawy temat dla fotografa. Specyfika rajdów powoduje jednak, że fotografujący staje przed zupełnie nowymi wyzwaniami. Należy mieć na względzie nie tylko kwestie techniki fotografowania, ale także logistyki i bezpieczeństwa.

Zamrozić czy rozmyć? 1/1000 czy 1/5 sekundy? Ze statywem czy bez? Stosując odpowiedni czas naświetlania możemy w ciekawy sposób ukazać szybkiego biegacza, mknący pociąg, ale też powolnie płynącą rzekę czy dostojnie sunące po niebie chmury. W tym poradniku pokazujemy w prosty sposób jak efektownie eksponować ruch na fotografii.

Zrobienie dobrego zdjęcia sportowego zwykłą cyfrówką to spore wyzwanie. Kompakty często wykonują fotografie z opóźnieniem, zdjęcia przy dużych czułościach mogą wyjść zaszumione, o ostrości nie wspominając. Nie znaczy to jednak, że prostym kompaktem nie da się uchwycić dobrego kadru. Pokażemy Wam, na co zwracać uwagę, aby zwykłym sprzętem zrobić niezwykłe zdjęcia.

Fotografowanie obiektu w ruchu pozostawia do wyboru osobie dzierżącej w dłoniach aparat dwie możliwości jego przedstawienia. Pierwsza polega na zarejestrowaniu go w postaci stopklatki, czyli „zamrożeniu”, natomiast druga na zaprezentowaniu go w postaci rozmytej, jakby nastąpiło poruszenie.

Często zdarza Ci się fotografować sportowców w akcji? A może lubisz uwieczniać na zdjęciach swoich czworonożnych przyjaciół? Dowiedz się, jak robić doskonałe zdjęcia postaci będących w ruchu.

Dowiedz się, w jaki sposób wykonywać fotografie poruszających się obiektów bez psującego ujęcie rozmycia fotografowanej postaci. Skorzystaj z naszych porad i do dzieła!

Fotografia ma mówić sama za siebie. Chodzi o to, by nie tłumaczyć potem znajomym, że narciarz stojący nieruchomo na zdjęciu przed chwilą świetnie pojechał w slalomie.